การที่คนอย่างผมได้นั่งอยู่เฉยๆ มองคนเดินไปเดินมามากมายหลายตา
มีทั้งคนดีเเละคนเลว ซึ่งผมก็ไม่อาจรู้ได้
บางคนก็เดินกับคนรัก บางคนก็เดินกับเพื่อนเป็นกลุ่ม
แล้วก็ยังมีเด็กบางคนที่คุณพ่อคุณเเม่จูงมือมาเที่ยว
ในสายตาของผู้คนเหล่านั้น มีทั้งความสุข ความทุกข์ ความเหงา
รู้ได้อย่างไรว่าการที่ผมนั่งอยู่ที่มุมเล็กนี้
อาจไม่มีใครเห็นเหมือนคนไม่มีตัวตนบนโลก
กลับมีผู้หญิงคนหนึ่งเดินมานั่งข้างข้าง ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยด้วยความโศกเศร้า
จนผมอดถามไม่ได้ว่า "เธอมีอะไรที่ไม่สบายใจหรือเปล่า??"
คำถามประโยคหนึ่งนี้ ทำให้เธอหันหน้ามาหาผม แล้วให้คำตอบ
"เราเลิกกับเเฟนน่ะ" ปัญหาเดิมๆของคนหลายคน
"ยิ้มสิ่"
ผมพูดเเนวปลอบใจ แต่เธอไม่
เธอกลับอยากที่จะร้องไห้เสียมากกว่า
"เราไม่มีเพื่อน เราไม่มีใครสนใจ เราไม่มีใครแล้ว"เธอตะโกนออกมา
"เธอรู้ได้อย่างไรว่าไม่มีใครสนใจเธอน่ะ"ท่ามกลางผู้คนมากมาย อาจมีคนมากมายที่สนใจอยากจะรู้จักกับเธอก็เป็นได้
ชีวิตมันไม่ใช่การนั่งเฉยๆหรอกน้ะ
บางคนอาจไม่สนใจ แต่เธอรู้มั้ย เรามานั่งที่นี่ทุกวันเลย
เเต่เราก้อไม่เหนเคยมีใครมานั่งเป็นเพื่อนเลย
ก้อมุมนี้มันเเคบก้อเเคบ ที่อื่นมีให้นั่งเยอะเเยะ
ไม่มีใครมานั่งตรงนี้หรอก
แต่เธอรู้ไหม การที่เราได้มานั่งตรงนี้น่ะ เรามาเพื่อยิ้มให้ทุกคนน้ะ
ใครสักคนมั้ยที่รุสึกได้ว่าเราส่งยิ้มให้ การที่เรายิ้มเบาๆให้ทุกคน
เราส่งความห่วงใยให้ทุกคนที่เดินผ่านไปผ่านมา
เราอยากให้ทุกคนรู้ว่าในมุมเล็กๆนี้ยังมีความรู้สึกดีๆที่อยากให้ใครสักคนรับไป
มันดีเเค่ไหนกับการมอบสิ่งดีๆให้คนอื่น เเม้คนอื่นไม่รับรู้ก็ตาม
คำพูดเท่านี้ก็ทำให้เธอคลายความเสียใจลงได้ กลับหันมาพูดว่า
เรานั่งที่นี่เเล้วเรากลับรู้สึกอบอุ่นน๊ะ ผมไม่เเปลกใจ เเละ พูดออกไปว่า
"เธอรู้มั้ย เทอน่ะเดินผ่านมุมนี้ทุกวันใช่มั้ยล่ะ เรารอวันนี้อยุ่รู้มั้ย
วันที่เธอจะเดินเข้ามานั่งอยุ่ข้างๆ
เธอรู้ไหมว่าที่นี่มันคือที่ไหน"เธอมองหน้าผมพร้อมกับส่ายหัว
.
"หัวใจ"ไง เธอรู้จักมั้ย??
ปร.ยิ้มฉีก
English
hi5 Coins
